ببند روسریت را به دور گردن باد

به دور «هرگز» و «اما» و هر چه باداباد

و روبروی خودت :من ،نه نیمه ی زشتت

کمی بایست کمی آی خوب مادرزاد

کمی بایست که چشمم تو را بگرداند

و گیسوی تو که هی دور می شود با باد

بایست تا که بیفتد دوباره از خنده

دهان پنجره ی خسته ی به ظاهر شاد

بایست تا که بیفتد دوباره از سر من

اتاق در دَوران و فضای در فریاد

بایست روی همین چند متر دلتنگی

کنار تنگ ، کنار دو ماهی آزاد

کنار عصر همین چارشنبه ی متروک

دو روز مانده به «سال نوات مبارکباد»

کنار سفره و این هفت «ش» بی نقطه

به یاد اول اسمی که در جنون افتاد

***

ببند روسریت را به دور گردن من

و مطلقا من و جز من کسی نه ،حتی باد

به یاد آنکه مرا هم دراینچنین روزی

شبیه روسری خود به باد خواهی داد

 اسفند ۸۱